فرهنگ مناسب سازی

Push to Open

لیلا دانشور*: مناسب سازی را می‌توان فرهنگی خواند که دربرگیرنده شاخص‌های بسیاری است که در کشورهای پیشرفته از همان کودکی به فرد آموخته می‌شود.

تعبیر مناسب سازی در یک کشور پیشرفته به‌طور خلاصه عبارت است از:

  • مسیرهای تردد مناسب برای کلیه افراد جامعه
  • دسترسی آسان به کلیه اماکن خصوصی و عمومی
  • اعطای مجوز ساخت ساختمانی و عمرانی درون و برون‌شهری تنها به نقشه‌های درست با دسترسی آسان برای همگان
  • ارائه امتیازاتی همچون پارکینگ اختصاصی برای افراد با ویلچر و یا مادر و کودک
  • ارائه وسایل نقلیه شخصی مانند اسکوتر در خارج از مراکز خرید
  • دسترسی آسان به مراکز تفریحی، مراکز خرید و امکان سفرهای درون و برون‌شهری

نقش مناسب سازی در دوره‌ای از زندگی همه ما به دلایلی پررنگ‌تر خواهد بود ازجمله:

  • افرادی که به هر دلیلی نیاز به استفاده از ویلچر دارند
  • زنان باردار (تردد در ماه‌های آخر سخت و پرخطر بوده و استفاده بسیار از پله توصیه نمی‌شود)
  • افراد سالمند (افتادن برای این قشر می‌تواند آسیب‌های بسیاری به همراه آورد و به دلیل ضعف در بعضی از اعضا مخصوصاً پاها و دستان برای سن‌های بالا حتماً باید منازل آن‌ها مناسب و ایمن‌سازی شود)
  • کودکان (مراکز تفریحی، مراکز خرید، مدارس و آموزشگاه‌ها باید طوری ایمن‌سازی شود که جلوی خطرهای احتمالی برای این قشر را به حداقل برساند، دستشویی‌های مناسب برای کودکان)
  • مادران و اطفال با کالسکه (حق پارکینگ، اتاق‌های شیردهی و تعویض پوشک بچه، دسترسی آسان به ایستگاه‌های گرم کردن شیر و شستشوی بطری شیر کودکان)
  • اشخاص پس از عمل‌های جراحی مختلف و سختی در تردد در دوره نقاهت

این در حالی است که در کشورهای جهان سوم مناسب سازی تنها به معنای برداشتن موانعی است که قبلاً و از ابتدا در فضاهای شهری و عمومی اعم از ساختمان‌های دولتی، پیاده‌روها و فضاهای تفریحی و مراکز خرید ساخته شده است. این تفاوت بزرگ در معنای مناسب سازی در کشورهای پیشرفته و جهان سوم باعث مشکلات بسیاری شده است که مهم‌ترین آن‌ها عبارتند از:

– در بیشتر مواقع مناسب سازی کامل و اصولی بنا به دلیل نقشه اولیه ناصحیح غیرممکن است.

– هزینه‌های مناسب سازی به دلیل غیراستاندارد بودن ساختمان‌ها و فضاهای شهری بسیار بالا است.

– به‌جای استفاده از تجهیزات ایمنی و مناسب سازی برای پیشگیری از خطرهای احتمالی افتادن و یا سر خوردن، این تجهیزات تنها پس از وقوع حادثه تجویز می‌شود.

-عدم شناخت کامل تجهیزات خودکمکی، ایمنی و توانبخشی برای تجویز به افراد مختلف توسط جامعه پزشکان، کاردرمانگران و فیزیوتراپیست‌ها و جراحان.

 


* مدیرعامل شرکت کیان تجهیز مهرآفرین

Close Comments

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *