چرا نمی‌توان آپارتمانی مناسب برای افرادی که از ویلچر استفاده می‌کنند، پیدا کرد؟

مسکن معلولین

منبع عکس: Rex Features

همه می‌دانند که در لندن حتی افراد غیر معلول نیز در پیدا کردن مکانی برای زندگی با مشکل مواجه خواهند شد. من به‌تازگی در رشتهٔ مددکاری اجتماعی فارغ‌التحصیل شده‌ام و به دلیل وجود فرصت‌های شغلی زیاد و حضور دوستانم علاقه‌مند به زندگی در لندن هستم. اگرچه پیدا کردن خانه‌ای مناسب و ارزان‌قیمت در این کشور سخت است.

طبق نظرسنجی صورت گرفته در سال ۲۰۱۴، مشخص شد که تنها ۵ درصد از خانه‌های موجود در بریتانیا برای زندگی افراد دارای معلولیت مناسب هستند. بنا بر گزارش‌های موسسهٔ خیریه Livability، تخمین زده شد که ۴۰ درصد از افراد دارای معلولیت در سن ۱۶ تا ۲۴ سالگی در خانهٔ مناسبی زندگی نمی‌کنند.

من تا ۲۶ سالگی با والدینم زندگی می‌کردم و قصد داشتم مانند دیگر هم‌سن‌وسال‌هایم زندگی مستقلی داشته باشم. به دلیل فلج مغزی بودن، احتیاج داشتم از ویلچر استفاده کنم و در آن زمان اطلاعی از معنی کلمهٔ «مناسب‌سازی» نداشتم. دلال‌های معاملات ملکی اغلب خانه‌هایی در طبقهٔ همکف برایم پیدا می‌کردند، اما هر یک از این خانه‌ها مشکلاتی داشتند که برای داشتن زندگی‌ای مستقل مناسب نبودند. حمام بزرگ و دسترسی آسان به وسایل خانه از ملاک‌های من برای یافتن خانهٔ مناسب بود.

صاحب‌خانه‌ها هیچ همکاری با ما نمی‌کنند. در جستجوهایم با بیش از ۲۰ دلال معاملات ملکی صحبت کردم. در موقعیتی نادر تصور کردم که خانهٔ موردنظرم را پیدا کردم که تنها می‌بایست تغییرات کوچکی در آن ایجاد می‌کردم. تنها ۲ ساعت زمان برای اعمال این تغییرات نیاز بود اما مشکل موجود ایجاد خراش بر روی دیوار بود که صاحب‌خانه‌ها با چنین تغییراتی موافق نیستند و به‌سختی با تغییرات کوچکی مانند تعویض درهای شیشه‌ای یا پردهٔ حمام موافقت می‌کنند. به‌طورقطع، با انجام مناسب‌سازی‌های لازم، زندگی نه‌تنها برای افراد دارای معلولیت بلکه برای همهٔ افراد آسان‌تر می‌شد.

گمان نمی‌کنم که زندگی در خانه‌ای که مناسب‌سازی نشده است، برای من مناسب باشد. به نظر می‌رسد که اگر در خانهٔ ییلاقی (بنگلو) زندگی کنم، دوستانم کمتر به دیدنم بیایند، چراکه از آن‌ها دور خواهد بود.

گزینهٔ دیگر، زندگی با والدینم است؛ که این زندگی برای یک فرد بیست‌وچندساله مناسب نیست. من متعقدم سیستم موجود باعث شده است که افراد دارای معلولیت زندگی جدایی داشته باشند و مجبورشان کرده است که نیازهایشان را مقدم بر خواسته‌هایشان قرار دهند. این قابل‌قبول نیست.

 

باوجود حمایت‌های کمی که وجود دارد، من بسیار خوش‌شانس هستم که توانستم شغلی داشته باشم. اما برای کسانی که شغل ندارند، تنها گزینهٔ موجود استفاده از حقوق بیکاری است که این گزینه نیز باوجود محدودیت‌ها مناسب نخواهد بود.

تنها خواستهٔ من داشتن زندگی مستقل مانند دوستانم است، که این امری غیرممکن است. دوستان دارای معلولیتم این موضوع را پذیرفته‌اند که نمی‌توانند محل مناسبی برای زندگی پیدا کنند و مجبور هستند به مکان‌هایی بروند که برای زندگی این افراد در نظر گرفته شده است. این تفکر اشتباه است. چراکه هر فرد در جامعه می‌بایست خودش انتخاب کند که می‌خواهد کجا و چگونه زندگی کند.

مستأجران مجبور هستند حداقل ۱۰ سال در خانه‌ای که مناسب‌سازی شده است زندگی کنند. در غیر این صورت پرداخت هزینهٔ فسخ قرارداد به عهدهٔ آن‌ها خواهد بود.

بحث‌های زیادی دربارهٔ کمبود مسکن ارزان‌قیمت وجود دارد اما اغلب کمبود خانه‌های مناسب‌سازی‌شده نادیده گرفته می‌شود. من مانند بسیاری از افراد دارای معلولیت و مؤسسات خیریه مانند Livability، خواستار افزایش خانه‌های مناسب‌سازی‌شده هستم تا افراد دارای معلولیت بتوانند مانند دیگر افراد جامعه به‌طور طبیعی زندگی کنند.


منبع: گاردین

مترجم: مریم پویان خواه

Close Comments

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *